یک فصل دیگر گذشت اما ...

بی تو

برف آمد و پاییز فراموشت شد

آن گریه ی یکریز فراموشت شد

انگار نه انگار که با هم بودیم

چه زود همه چیز فراموشت شد

( بیژن ارژن)

به قول بیدل دهلوی:

جز خون دل ز نقد سلامت به دست نیست

خط امان شیشه به غیر از شکست نیست...

یا

به قول فاضل نظری:

راحت بخواب ای شهر آن دیوانه مرده است

در پیله ی ابریشمین پروانه مرده است

در تنگ دیگر شور دریا غوطه ور نیست

آن ماهی دلتنگ خوشبختانه مرده است

یک عمر زیر پا لگد کردند او را

اکنون که میگیرند روی شانه مرده است

گنجشک ها از شانه هایم بر نخیزید

روزی درختی زیر این ویرانه مرده است

دیگر نخواهد شد کسی مهمان آتش

آن شمع را خاموش کن پروانه مرده است

همین...

می خوام چند بیت مختلف از اینور و اونور بذارم ، با اجازه:

خالی است از تو زندگی ام ، کز همه جهان

عشق تو را گزیده و عزلت گرفته ام

تا روز های آخر پاییز زنده ام

از مرگ تا زمستان مهلت گرفته ام

فرسوده مانده در صف دلگیر روزها

گویی برای مردن نوبت گرفته ام

( بخشی از غزل مرحوم حسین منزوی )

میخانه ز تو ، باده و ساقی با من

دریا که تویی ، سیل و تلاقی با من

من چیز زیادی که نمی خواهم ، عشق

دستان مرا بگیر ، باقی با من

( علی حیدر زاده )

من عاشقم گواه من این قلب چاک چاک

در دست من جز این سند پاره پاره نیست

( میرزاده عشقی )

می خواهم چند بیت از سعدی بزرگ بذارم:

من هم اول روز گفتم جان فدای روی تو

شرط مردی نیست بر گردیدن از گفتار خویش

هر که خواهد در حق ما هر چه خواهد گو بگو

ما نمی داریم دست از دامن دلدار خویش

گر تو شیرین زمانی نظری نیز به من کن

که به دیوانگی از عشق تو فرهاد زمانم

به جانت کز میان جان ز جانت دوست تر دارم

به حق دوستی جانا که باوردار سوگندم

و...

و با چه قید بگویم که ...