آغوش باز ما چو مترسک پر از کلاغ

اینک دری که باز شده بود بسته شد

baatlaagh — Sun, 01 Feb 2009 05:31:18 GMT

به نام خدا

باده با محتسب شهر ننوشی ، زنهار!

بخورد باده ات و سنگ به جام اندازد

زاهد خام که انکار می و جام کند

پخته گردد چو نظر بر می خام اندازد

( جناب حافظ شیرازی رحمه الله )

سلام

غیبت نسبتا طولانی مرا عفو کنید

می خوام این پست با یه غزل نسبتا قدیمی به روز شم

این غزلو دوستان کانون شعر دانشگاه شنیدن

اما با اجازه اینجا هم میذارمش تا آنها که نخوندن بخونن

و اما شعر:

تقدیم به محمد جوان . نمیخوام توضیح بدم که چقدر به ایشون علاقه مندم که به

صد دفتر هم نمیشه بیان کرد. تنها به این مصراع اکتفا می کنمو خطاب به خودش

عرض می کنم:

قصه کوتاه ، که می دانم و می دانی تو

و اما مقدمه ی غزل:

پدرم روضه ی رضوان به دو گندم بفروخت

ناخلف باشم اگر من به جوی نفروشم

( جناب حافظ رحمه الله )

و غزل :

مخدوش شد به سجده ی بر ما مقامشان

این زندگی است توطئه ی انتقامشان

ای ماه ! در محاق بمان و برون میا

دیوانه اند مردم دنیا تمامشان

مجبور ِ سجده اند به هر سمت خوشه ها

وقتی که باد مست بگردد اِمامشان

گفتی : " خلیفه اید " ولی راندی از بهشت

آخر بگو از این دو پذیرم کدامشان ؟

آزاد می کنند وَ با تیر می زنند

رسم رها کُشی است به دین و مرامشان

جایی برای عاشق ِ مجنون نمانده است

این لیلیان خوش اند به ابن السلامشان

این دختران همه خلف مادر خود اند

ما نا خلف شدیم و نگردیم رامشان

(محمد علی علیزاده )

تشکر می کنم از آنها که سر زدند به این وبلاگ در مدت غیبت حقیر

مشت خونی کز تپیدن صد جهان امید داشت

تا درت دل بود آن سوتر نمی دانم چه شد!!

( حضرت بیدل دهلوی رحمه الله)

به طریق انصاف به بیت بیدل بنگریم

واقعا از شوق و شوری که بیدل و ابیاتش برای من ایجاد می کنند نمیتونم چیزی بیان کنم

اما دیوانه کننده است

با تشکر

تا بعد

برون شو ای غم از سینه که لطف یار می آید

baatlaagh — Mon, 25 Aug 2008 10:58:18 GMT

به نام خدا

گر باز آن نگار قبا پوش بگذرد

ما نیز جامه های تصوف قبا کنیم

( حضرت شیخ اجل سعدی رحمه الله )

سلام عرض شد

این روزهای رکود و بی شعری هرگز باعث نمیشه که وبلاگ آپ نشه

یه غزل کوتاه به عنوان پست جدید و عذر خواه این تاخیر نیمه طولانی:

من از همیشه ی بی تو عجیب میترسم

بدون تو ز فراز و نشیب می ترسم

ز کودکیٌ بدون پدر هراسم نیست

ولی از اینکه روم بر صلیب می ترسم

دعا به غیر ضرر هیچ عایدم ننمود

من از اجابتِ " ام من یجیب " می ترسم

پلنگ ، صید خودش را سریـع خواهد کشت

من از نگاه غزال نجیب می ترسم

نه از فریب تو حوا فقط هراسانم

که بعد طرد ، من از هر چه سیب می ترسم

( محمد علی علیزاده )

التماس دعا

تا بعد

یک کاسه کرده ایم خزان و بهار خویش

baatlaagh — Mon, 28 Jul 2008 16:42:18 GMT

به نام خدا

سلام عرض شد

اول جواب برخی از کامنت ها :

دوستی با نام " ... " تولدمو تبریک گفتن که ممنونم از لطفشون

دوستی با نام " شاید یک دوست " بنده رو مورد لطف قرار دادند و به مهملات

من با عین عنایت نظر کردن تشکر میکنم

دوستی هم با نام " سکوت " سوال کردند که تولدم بوده

در جواب باید عرض کنم به تاریخ قمری 13 رجب به دنیا اومدم

به همین دلیل اون دوست گرامی تبریک گفتن ولی به تاریخ شمسی تاریخش متفاوته

از تمام دوستان که مرحمت کردن و نظر خودشونو بیان کردن کمال امتنان را دارم

اما این پست:

واقعیت امر من از ۹ تیر تا حالا شعری نگفتم و کاملا دستم خالیه

این پست هم قصد ندارم اشعار خودمو قرار بدم

می خوانیم یک رباعی را از جناب بیدل دهلوی :

ز آن پیش که گردم آشنای زنجیر

آزادگی ام داشت هوای زنجیر

گفتند حدیثی از خم گیسویی

کردند اسیرم به صدای زنجیر

( جناب بیدل دهلوی رحمه الله )

فقط میتونم بگم مبهوت این رباعی ام

مصراع چهارمش به آدم ضربه نمیزنه بلکه نابود میکنه

فقط میتونم بگم فوووووق العاده س

یک غزل از شاعر خوب و جوان کشورمون که شعراشو میسندم

این غزل از محمد مهدی سیار و تو مجله ی شعر دیدم و به نقل از اونجا بیان میکنم:

پس در آغاز روز خلقتمان اهل دریا شدیم ، آب شدیم

دل سپرده به رقص ماهی ها ، غرق بازی و پیچ و تاب شدیم

موج های حقیر و سرگردان ، ساده و سر به زیر و بی توفان

گاه آسوده گرم خوابی خوش ، گاه بیهوده در شتاب شدیم

کم کمک چشم و گوشمان وا شد ، از زمین رو به آسمان کردیم

چشممان تا به آفتاب افتاد موج در موج التهاب شدیم

بر و رویش قشنگ بود قشنگ ، زلف آشفته اش طلایی رنگ

دیدنش مست مستمان می کرد ، آب بودیم ما ، شراب شدیم

جوششی در میانمان افتاد ، هیجانی به جانمان افتاد

سرمان از هوا او پر شد ، بر سر موج ها حباب شدیم ...

ــ موج ها ! ماهیان ! خداحافظ ، آبی بی کران خداحافظ !

دل به دریا زدیم و رقص کنان راهی شهر آفتاب شدیم

راهمان سخت شد ولی ناگاه ، پایمان سست شد میانه ی راه

آسمان سرد بود ، لرزیدیم ، گرم تردید و اضطراب شدیم

سرد شد ، یخ زدیم ، ابر شدبم ، ساکن و تیره و ستبر شدیم

پی خورشید آمدیم ، اما روی خورشید را حجاب شدیم

...

ابرها ابر نیستند فقط ، صد هزار آرزوی یخ زده اند

این که باریده نیز باران نیست ... عاقبت از خجالت آب شدیم

( محمد مهدی سیار )

موفق باشین...

دنیا غم تو نیست که نتوان از آن گذشت

baatlaagh — Mon, 30 Jun 2008 19:04:18 GMT

به نام خدا

در ِ زاهدی شکستم به دعا نمود نفرین

که " برو که روزگارت همه بی قرار بادا "

( جناب ملای رومی )

سلام عرض شد

شروع می کنم شروعی دوباره را

واقعیت امرش چون من الان دیر به دیر شعر میگم ( البته اگه نامش شعر باشه )

با خویشتن خویش تفکر کردم!!! که این وبلاگ اگه قرار باشه با روند غزل سرایی من

پیش بره و آپ شه مسلما سالی یک مرتبه بیشتر آپ نمیشه

پس بر آن شدم که علاوه بر شعر خودم به رویه ی سابق استفاده از اشعار دیگران ادامه بدم

در ضمن به دلیل علاقه ی شدید به جناب بیدل دهلوی و در معنای عام به سبک هندی

میخوام گاهی هم از بیدل و صایب و گاه کلیم بگم و کمی از اشعار اونها استفاده کنم

البته این اشتباه رو نکنین که علاقه ام به سعدی کم شده

نه اصلا

همچنان و تا همیشه سلطان سخن سرایی را قلبا می ستایم که سخت ستودنی است:

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

خلاصه که اینگونه انشا الله قراره پیش بره

و برای این بار یک غزل از خودم با یک مقدمه ی کوتاه میذارم:

مقدمه:

تقدیم به نهنگ ها که راه نجات را در ساحل ( مرگ ) یافتند

و غزل:

پرواز، هتک حرمت تیر و فشنگ هاست

این پاسخ همیشه ی ما به تفنگ هاست

ساحل دریچه ای است به دنیای بی حصار

دریا شبیه تُنگ برای نهنگ هاست

پایی نمانده است ، چرا سنگ ؟!! بس کنید!

آخر مگر نه سنگ سر راه لنگ هاست

هر خال یک " نشانه ی یأس از رسیدن" است

که داغ عشق ماه به جان پلنگ هاست

یک رنگی ات رها کن و رنگین کمان بشو

دنیا مجال جلوه ی این هفت رنگ هاست

بی تو فقط به مردن خود فکر میکنم

بیچاره آینه که دلش خوش به سنگ هاست

( محمد علی علیزاده )

ممنون از لطف همه ی دوستان در این مدت

تا پست بعد

فعلا

بازگشت همه به سوی اوست

baatlaagh — Sat, 24 May 2008 13:40:18 GMT

بسم الله المفتح

سلام

خواستم بگویم که باز هم این وبلاگ به فعالیت خواهد پرداخت البته بعد از امتحانات ترم

یعنی نزدیکای ۱۰ تیر اینا.

از حسین منزوی بخوانیم :

مگر نه هیمه ی عشقم ؟ مرا بسوزانید

ولی در آتش آن چشمها بسوزانید

برای آنکه هوا را پر از ستاره کنید

شبانه دفتر شعر مرا بسوزانید

به جای خرقه ، تمام مرا ، برابر دوست

برای کم شدن ماجرا بسوزانید

خوش آنکه تا بَـرَدم سوی دوست ، خاکستر

مرا به راه نسیم صبا بسوزانید

کجاست مدعی عشق ، کآمتحانش را

چو من در آتش این مدعا بسوزانید

مرا در آتش عشقی که بر دل و جانم

شرر فکنده ، برای خدا ، بسوزانید

( استاد حسین منزوی )

و همین

...

ما از این هستی ده روزه به تنگ آمده ایم

baatlaagh — Fri, 29 Feb 2008 19:41:18 GMT

به نام آفریدگار

سلام

نه چون اهل خطا بودیم رسوا ساختی ما را

که از اول برای خاک دنیا ساختی ما را

ملائک با نگاه یأس بر ما سجده می کردند

ملائک راست می گفتند اما ساختی ما را

که باور می کند با اینکه از آغاز می دیدی

که منکر می شویم آخر خودت را ساختی ما را ؟!!!

به ظاهر ماهیانی ناگزیر از تنگ تقدیریم

تو خود بازیچه ی اهل تماشا ساختی ما را

به جای شکر گاهی صخره ها در گریه می گویند:

" چرا سیلی خور امواج دریا ساختی ما را ؟!! "

دل ِ آزردگانت را به دام آتش افکندی

به خاکستر نشاندی ، سوختی تا ساختی ما را

( فاضل نظری)

این آپ کردن قبل از موعد داستان داره:

اومدم بگم که درست برابر با ۱۱ اسفند که من متولد شدم این وبلاگ میمیره

این آخرین پست من تو این وبلاگه

غزل فاضلو گذاشتم چون خیلی دوسش دارم. امیدوارم لذت برده باشین

این وبلاگو نمی بندم بلکه اگه یه روزی خواستم دوباره بنویسم

از همین باتلاق استفاده کنم.

این پست آخر هم به بهانه ی تولدم:

یک سنگ قبر ، کادوی روز تولدم...

خداحافظ تا ...

دو رودخانه ی عشق من و تو شط شده بود

خدا رو شکر که راهش به باتلاق افتاد

با عذر خواهی از حسین منزوی به خاطر دخل و تصرف در شعرش

کهیعص

baatlaagh — Thu, 17 Jan 2008 22:29:03 GMT

بگذار دمی گریه کنیم

که از درک فلسفه ات عاجزیم

تنها همین:

آبروی آب می ریزد

تسلیت باد

التماس دعا

نکته: تا پایان ماه صفر ( حدودا ۵۰ روز دیگر ) این وبلاگ آپ نخواهد شد ، خیلی شرمنده ام

بیچاره تر شیری که صید چشم آهویی

baatlaagh — Thu, 27 Dec 2007 19:13:18 GMT

به نام خدا

سلام

عیدتون مبارک

این ترکیب بند وحشی بافقی و میذارم به دلایل مختلف

ولی برخی از بیتارو حذف میکنم:

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید

قصه ی بی سر و سامانی من گوش کنید

داستان غم پنهانی من گوش کنید

گفتگوی من و حیرانی من گوش کنید

شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی

سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم

ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته دیوانه ی رویی بودیم

بسته ی سلسله ی سلسله مویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

آن که از جانم از او دم به دم آزاری هست

می توان یافت که بر دل ز منش باری هست

از من و بندگی من اگرش عاری هست

بفروشد که به هر گوشه خریداری هست

به وفاداری من نیست در این شهر کسی

بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی

گر چه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت

وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت

شد دل آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت

با دل پر گله از ناخوشی خوی تو رفت

حاش لله که وفای تو فراموش کند

سخن مصلحت آمیز کسان گوش کند

( وحشی بافقی)

این شعر هم برای امیرالمومنین (ع) از قربان ولیئی

هر چند که حال و هوای غم و اینا داره :

بی تو چه تنگ میگذرد بر ستاره ها

خورشید زخم خورده ی روی مناره ها

گنجینه ی غریب خداوند بر زمین!

کی درک میکنند تو را سنگواره ها

عقل زمینیان به کمالت نمی رسد

خوابیده اند یکسره در گاهواره ها

تنها تو عارفی به اقالیم خویشتن

مرعوب ژرفنای تو ما بر کناره ها

گسترده ای به روی زمین خوان آسمان

پر از شهاب های صریح اشاره ها

در چاه اگر گدازه ی روحت نمی چکید

آتش گرفته بود جهان از شراره ها

پایان نمی پذیری و هر موج بر زمین

می پاشد از کمال تو الماس پاره ها

بر من ببخش ، وصف تو ممکن نکرده اند

ماییم و تنگنای همین استعاره ها

( قربان ولیئی )

دوباره عیدتون مبارک

یک توضیح: گره ی عشق تو را هیچ کسی باز نکرد

تو خودت خواسته بودی که معما بشوی

زمستان است...

baatlaagh — Fri, 21 Dec 2007 17:01:23 GMT

به نام خدا

یک فصل دیگر گذشت اما ...

بی تو

برف آمد و پاییز فراموشت شد

آن گریه ی یکریز فراموشت شد

انگار نه انگار که با هم بودیم

چه زود همه چیز فراموشت شد

( بیژن ارژن)

به قول بیدل دهلوی:

جز خون دل ز نقد سلامت به دست نیست

خط امان شیشه به غیر از شکست نیست...

یا

به قول فاضل نظری:

راحت بخواب ای شهر آن دیوانه مرده است

در پیله ی ابریشمین پروانه مرده است

در تنگ دیگر شور دریا غوطه ور نیست

آن ماهی دلتنگ خوشبختانه مرده است

یک عمر زیر پا لگد کردند او را

اکنون که میگیرند روی شانه مرده است

گنجشک ها از شانه هایم بر نخیزید

روزی درختی زیر این ویرانه مرده است

دیگر نخواهد شد کسی مهمان آتش

آن شمع را خاموش کن پروانه مرده است

همین...

غرق دریای غمت را رمقی بیش نماند

baatlaagh — Sat, 01 Dec 2007 17:50:18 GMT

به نام خدا

می خوام چند بیت مختلف از اینور و اونور بذارم ، با اجازه:

خالی است از تو زندگی ام ، کز همه جهان

عشق تو را گزیده و عزلت گرفته ام

تا روز های آخر پاییز زنده ام

از مرگ تا زمستان مهلت گرفته ام

فرسوده مانده در صف دلگیر روزها

گویی برای مردن نوبت گرفته ام

( بخشی از غزل مرحوم حسین منزوی )

میخانه ز تو ، باده و ساقی با من

دریا که تویی ، سیل و تلاقی با من

من چیز زیادی که نمی خواهم ، عشق

دستان مرا بگیر ، باقی با من

( علی حیدر زاده )

من عاشقم گواه من این قلب چاک چاک

در دست من جز این سند پاره پاره نیست

( میرزاده عشقی )

می خواهم چند بیت از سعدی بزرگ بذارم:

من هم اول روز گفتم جان فدای روی تو

شرط مردی نیست بر گردیدن از گفتار خویش

هر که خواهد در حق ما هر چه خواهد گو بگو

ما نمی داریم دست از دامن دلدار خویش

گر تو شیرین زمانی نظری نیز به من کن

که به دیوانگی از عشق تو فرهاد زمانم

به جانت کز میان جان ز جانت دوست تر دارم

به حق دوستی جانا که باوردار سوگندم

و...

و با چه قید بگویم که ...